Rollenspel

Noach - Cuba - Exposicion

Tentoonstelling ‘Una exposición sin espectadores’

Tegenwoordig worden hevige discussies gevoerd over de vraag wat de betekenis is van participatie in de kunst. In dergelijke debatten spreekt men geregeld over een democratische kunstpraktijk; eentje waarin de grenzen tussen kunstenaar en publiek vervagen, en waarin een overlap plaatsvindt tussen producent en toeschouwer. Sommige theoretici gaan zelfs zo ver door te stellen dat de  traditionele kunstenaar niet meer bestaat, en dat het kunstpubliek zijn rol op zich heeft genomen. Het is duidelijk dat participatieve kunst heeft geleid tot een ingrijpend rollenspel in de tentoonstellingsruimte, waarin de kunstenaar steeds een beetje meer de identiteit van het kunstpubliek overneemt, terwijl het kunstpubliek steeds meer naar de kant van de kunstenaar neigt. Maar wat zegt die overlap tussen kunstenaar en publiek, tussen professioneel en amateur ook over de samenleving in zijn geheel? Deze vraag wordt nog interessanter wanneer men hem stelt binnen de Cubaanse context. Het is geen nieuws dat de Cubaanse burger over steeds meer vrijheden beschikt. Zo kunnen zij nu makkelijker hun eigen bedrijfjes openen en zijn zij in toenemende mate in staat om spullen te verkopen. Ik vraag me af of er een verband bestaat tussen de groeiende belangrijkheid van het kunstpubliek en de  toenemende vrijheid van de Cubaanse burger. Met dit uitgangspunt heb ik ook de tentoonstelling ‘Una exposición sin espectadores’  gecureerd. Buiten dat de tentoonstelling experimenteerde met verschillende vormen van toeschouwershap, bood hij tentoonstelling ook een podium voor mensen om samen te komen en sociale banden met elkaar aan te gaan. Beide aspecten zouden als controversieel kunnen worden beschouwd binnen het socialistische Cuba. In de eerste plaats omdat de tentoonstelling de mogelijkheid gaf voor toeschouwers om zich actiever op te stellen, om hun stem te laten gelden, en niet langer de onbetwistbare autoriteit van de kunstenaar te aanvaarden. In de twee plaats omdat grote groepen mensen zich verenigde in een sociale ruimte.

Posted by Stephanie Noach – MA Candidate at CLACS at NYU

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s